KAYPAK… (SÖZ VERİR — KIVIRIR — KAÇAR)
Bazı insanların ne söylediklerinden çok, söylediklerinin arkasında durup durmadıklarına bakarsınız.
Bir de kaypaklar vardır.
Onların sözü sabit değildir. Rüzgâr nereye eserse, cümleleri de oraya döner. Dün başka konuşur, bugün başka. Dün “Kesinlikle” dediğine bugün “Ben öyle demedim” der. Dün yanında durduğuna bugün “Ben zaten o işin içinde değildim” diyebilir.
Çünkü kaypak insanın derdi haklı olmak değil, haklı çıkacak tarafta kalmaktır.
Sorumluluk gerektiğinde geri çekilir, hesap sorulduğunda cümlelerini değiştirir, işine gelmeyen sözünü hatırlamaz.
İyi günlerde herkesle dosttur. Kötü günlerde ise hafızası bozulur. Kaypak insanın en büyük korkusu yanlış yapmak değil, yaptığı yanlışın bedelini ödemektir. Bu yüzden sözü verirken cömert, sözünün arkasında dururken cimridir.
İşler yolunda giderse en önde görünür. Bir şey ters giderse ilk işi kendisine çıkış kapısı aramaktır.
Kaypaklığı döneklikle karıştırmamak gerekir. Dönek, taraf değiştirir. Kaypak ise çoğu zaman tarafını belli etmeden her tarafa kendisine yetecek kadar yaklaşır. Dün savunduğunu bugün inkâr ederken bile bunu bir “şart değişikliği” gibi anlatabilir.
Yanlış anlaşıldım, öyle demek istemedim, şartlar değişti, ben zaten başından beri farklı düşünüyordum gibi cümleleri olayların sonunda muhakkak duyarsınız.
Kaypak insanın cümleleri bitmez. Çünkü her cümlesinin içinde kendisine açılmış bir kaçış kapısı vardır. Asıl karakteri ise zor zamanda ortaya çıkar.
İyi günde kaypak insan mutlaka yanınızdadır. Masada herkesten cesurdur, ciddi fikir sahibidir, herkesten çok sizinle aynı taraftadır. Sonra işler bozulur. Bir bakarsınız, dün yanınızda oturan o kaypak ortalarda yok. Ararsınız, telefonu açmaz. Sorarsınız, “Ben o konuyu hiç bilmiyordum” der. Biraz daha sıkıştırırsanız, “Ben sana zaten söylemiştim” diye çıkışır.
Ne söylediğini sorduğunuzda ise hikâyeler uzadıkça uzar…
Kaypak insanın hafızası böyledir.
Kendi söylediklerini unutmaya, başkalarının söylediklerini ise işine geldiği kadar hatırlamaya meyillidir.
Bazen bir konuda size destek verir. Ertesi gün aynı konuda başka birinin yanında tam tersini söyler. İki taraf da onun kendilerinden yana olduğunu sanır. Ta ki birbirleriyle konuşana kadar.
İşte o zaman kaypaklara dair toplumun bir hafızası olduğu anlaşılır.
Kaypaklar kısa süre sonra mimlenir. Herkes onları bilir ama bilmezden gelir. İnsanlar ne söylediğine değil, bu kez hangi tarafa göre konuştuğuna bakar. Bu hali ile uzaktan eğlenir.
İşte kaypaklığın en ağır bedeli budur.
Fikrinin değiştiğini dürüstçe söylemek yerine dün söylediğini inkâr eden kaypaklar, her durumda kendisini kurtarmaya çalışırken, sonunda kimsenin güvenmek istemediği, hatta eğlendiği insan haline gelir.
Aslında insanın her zaman doğru olması mümkün değildir. Ama bir duruşu olmalıdır.
Rüzgârın yönüne göre dönen insanın yönü belli olmaz, yönü belli olmayanın ise kimseye güven vermez.
Aman ha… Uzak durun!
Adları farklı olabilir ama sanları Fırıldaktır.
Kalın sağlıcakla…
Son Yazılar

